دورنماى پيروزى حسينى يك سند درخشان و معتبر تاريخى ، نقل مىكند كه امام اباعبدالله الحسين نامهء زير را نوشت و براى برادرش محمد حنفيه و ديگر نزديكان وى از بنى هاشم ارسال داشت : بسم الله الرحمن الرحيم از حسين بن على به محمد بن على و كسانى از بنى هاشم كه نزد اويند . اما بعد : هر كس به من بپيوندد شهيد مىشود و هر كس به من نپيوندد ، پيروزى را درنخواهد يافت والسلام . « 1 » پژوهشگر محترم آقاى مقرّم با اشاره به اين روايت مىگويد : حسين عليه السلام در قيام خويش بر اين باور بود كه پيروز و ظفرمند است ، زيرا شهادتش موجب مىشود كه سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم زنده شود و بدعت بميرد و مخالفان رسوا شوند و امّت درك كند كه او از ديگران به خلافت سزاوارتر است . از اين رو در نامه‌اش به بنىهاشم اشاره مىكند و مىفرمايد : « هر كس از شما كه به ما بپيوندد شهيد مىشود و هر كس سرباز زند به پيروزى نمىرسد » . مراد ايشان از پيروزى چيزى جز آثار مترتب بر نهضت فداكارانه وى همچون درهم شكستن ستون‌هاى گمراهى و بر طرف كردن خارهاى باطل از سر راه شريعت پاك و به پاداشتن اركان عدالت و توحيد و وجوب قيام امّت در برابر منكر بود . مفهوم سخن امام سجاد عليه السلام به ابراهيم بن طلحة بن عبيدالله نيز همين بود . هنگامى امام به مدينه بازگشت ابراهيم از وى پرسيد : چه كسى پيروز شد ؟ ! امام عليه السلام پاسخ داد : چون هنگام نماز فرا رسيد اذان و اقامه بگوى آن‌گاه پيروز را مىشناسى ! « 2 »

--> ( 1 ) - كامل الزيارات ، ص 75 ، باب 4 ، حديث 15 . سند روايت چنين است : حديث كرد مرا پدرم - رحمه الله - و گروهى از استادانم از سعد بن عبدالله از على بن اسماعيل بن عيسى و محمد بن حسين بن ابى الخطاب ، از محمد بن عمرو بن سعيد الزيات ، از عبدالله بن بكير ، از زراره از ابى جعفر عليه السلام و همه رجال اين سند ثقه‌اند مگر عبدالله بن بكير كه ثقه فطحى مذهب است ، بنابر اين روايت گرچه صحيح نيست ، ثقه هست . صاحب بصائر الدرجات در ج 10 ، ص 481 ، باب 9 ، حديث 5 ، آن را به سندى ديگر از امام صادق و با تفاوتى اندك نقل كرده است ؛ و در الخرائج والجرائح ، ج 2 ، ص 771 ، حديث 93 به طور مرسل و با تفاوتى اندك نقل شده است . در چند جاى بحار نيز از جمله ج 44 ، ص 320 با تفاوتى اندك ، از كتاب محمد بن ابىطالب ، از كتاب الرسائل كلينى با سندى كه به امام صادق مىرسد نقل گرديده است . ( 2 ) - مقتل الحسين عليه السلام ، مقرم ، ص 66 .